"το άλογο που" ...είμαστε

Από τότε που παρακολούθησα για πρώτη φορά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μέσα μου υψώνεται νίκη των ταινιών τεκμηρίωσης έναντι της μυθοπλασίας. Σαν το σενάριο της πραγματικότητας να μου φαίνεται πιο συναρπαστικό, πιο ζεστό, να με τραβάει.
Γι' αυτό και το ντοκιμαντέρ αυτό θα 'θελα να το δω: "Το άλογο που είμαι" του Μένιου Καραγιάννη*

____________
*Ο Μένιος Καραγιάννης γεννήθηκε στην Καρδίτσα. Στα δεκαεφτά του έφυγε από την Ελλάδα και έζησε στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και στη Σουηδία. Σπούδασε κινηματογράφο στη Στοκχόλμη, όπου και εργάστηκε ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας. Ύστερα από είκοσι χρόνια περιπλανήσεων επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεχίζει να γράφει, να πλάθει ιστορίες, να συνθέτει εικόνες, άλλοτε ως σκηνοθέτης άλλοτε ως συγγραφέας. Έχει δουλέψει με ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Πρόσφατα ολοκλήρωσε μια τριλογία ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, όπου περιγράφονται τρεις ιδιαίτερες προσωπικότητες. Πρώτη ταινία είναι το “Σκάπετα”, δεύτερη το “ΑΡΙΚΑ. Α.” και τρίτη το «Lowland”, με επίσημες συμμετοχές στα δυο τελευταία Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ακολουθούν τα ντοκιμαντέρ: «33.333 – Η Οδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη» (2016) και «deadline» (2017).

Elias goes to ...Berlinale

Στο επίσημο πρόγραμμα του 69ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου (7-17 Φεβρουαρίου 2019) το ντοκιμαντέρ «Οταν ο Βάγκνερ Συνάντησε τις Ντομάτες» της Μαριάννας Οικονόμου.

 Σε ένα χωριό του θεσσαλικού κάμπου που αργοπεθαίνει (Elias / Ηλιάς ή Ηλίας), δύο ξαδέλφια και πέντε γυναίκες αποφασίζουν να κάνουν μια νέα αρχή. Με λίγη βοήθεια από τη μουσική του Βάγκνερ που παίζουν στα χωράφια και τις ιστορίες που διηγούνται για να πάρουν κουράγιο, επιχειρούν να διεισδύσουν στην παγκόσμια αγορά με τη βιολογική καλλιέργεια ενός παλιού σπόρου ντομάτας. Με χιουμοριστική και ποιητική διάθεση, η ταινία μιλάει για τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων, τη σημασία να βλέπει κανείς τη ζωή με διαφορετική ματιά και να επαναπροσδιορίζεται σε δύσκολους καιρούς.