"Το κατέβασμα του φεγγαριού" (εκδόσεις Ικαρος 2025)
Ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης βραβεύτηκε, δεν τη γλίτωσε. είχε μαζί του και τον Kanellos Cob σε ελάχιστες αλλά δυνατές ασπρόμαυρες εικόνες.
Ξεκινά με προσευχές, ψαλμωδίες κι έναν Πρόλογο που τον λες και επίσημο. Στις τελευταίες παραγράφους γίνεται δυνατός και με κρότο σε βουτάει και βάζει στην ιστορία που διαπιστώνεις πως ακόμα δεν έχει ξεκινήσει η αφήγησή της και αναρωτιέσαι: Είναι το παρελθόν της κύριας ιστορίας; Είναι τρέιλερ; Είναι το τέλος της, ως προφητεία εκπληρωμένη; Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές;
προσήλιο Vs απόσκιο [για τους μύστες της κουλτούρας της περιοχής Λίμνης Πλαστήρα: η Πεζούλα]
Αναφορά / νοηματοδότηση τοπικών λέξεων με τρόπο που πιθανό ένα ηθογραφικό διήγημα προηγούμενων χρόνων να μην το 'κανε. Οι αφηγήσεις του μοιάζουν να απαντούν στο κοινό των 90s, μάλλον 00s που θα έλεγαν πως δεν ταιριάζουν επαρχιώτικες περιγραφές σε ένα mainstream λογοτεχνικό έργο ενός αθηναϊκού εκδοτικού οίκου. Άλλες εποχές. Πιθανό η οικονομική κρίση να επαναπροσδιόρισε τη σχέση των ανθρώπων με τη βασική ύλη, με τα ολίγα. Κι από την ολιγάρκεια αγαπήσαμε την αυτάρκεια.
Περιγραφές εγκατελειμμένων σπιτιών με τρόπο που νομίζεις πως γράφεις εσύ [ο αναγνώστης] και ξαφνιάζεσαι με την οικειότητα που δεν περίμενες να δεις σε λογοτεχνικό έργο: "τα λάτρευαν τα κρεβάτια στο χωριό" . Ένδειξη προσφοράς φιλοξενείας, λιτή διακόσμηση, απέριττη.
Κι αγάπη για τα χάρτινα βιβλία και τις βιωμένες αναμνήσεις με αυτά, όπως το τέχνασμα με την ανακάλυψη ενός ζωγρφικού πίνακα που παραμένει αναλλοίωτος στη συγκεκριμένη σελίδα για χρόνια, σταθερό σημείο συνάντησης εντός ενός φορητού αντικειμένου αναφοράς.
Θα τολμούσα να πω πως η "Τσαπραΐλικη" τεχνική κλέβει τη δόξα της επαυξημένης πραγματικότητας που προσπαθούνε οι μηχανές και η τεχνολογία, μια postmodern ηθογραφία, μιας και οι "Καλότυχες", για παράδειγμα των ξεχασμένων σελίδων της ηθογραφίας, μπορούν να επιδράσουν και σε άτομα άλλης πολιτισμικής ιδιοσυγκρασίας, όπως στον μικρό Σύριο της ιστορίας, σήμερα. Εξάλλου, ειδική εφαρμογή εντοπισμού αστερισμών αξιοποιείται για την επιτέλεση του "κατεβάσματος του φεγγαριού".
τόπος Καλότυχων: ένας ασφαλής τόπος για γυναίκες
Ο ίδιος ο Χρυστόστομος έχει δηλώσει πως τον ενδιαφέρει η πλοκή, οι καταστάσεις περισσότερο από τους χαρακτήρες. Γι' αυτό νομίζεις πως μένουν αφώτιστοι κάποιοι βασικοί χαρακτήρες. Όσο πλησιάζει στο τέλος το βιβλίο, τόσο πυκνώνει η πλοκή, οι ανατροπές, οι λύστις, τα αποτελέσματα ανοιχτών υποθέσεων των πιο αραιών πρώτων σελίδων. Κι αυτός ο γιος της προσφύγισσας καλύτερα που είχε μείνει θολός, στο φόντο, στο βάθος πεδίου, αινιγματικός.
Νο2
Μήπως μας προετοιμάζει το επόμενο;
Η γριά δε βρέθηκε και το μυστύριο με το τυφλό δωμάτιο και το φεγγάρι που χάθηκε απ' τον σοβά...
ΥΓ.
Μήπως τα έχω ξαναδημοσιεύσει τα λόγια αυτά; Οι σημειώσεις μου γράφουν19.06.25
